Bow Maker: James Tubbs

1835-1921

"Nieustanny geniusz..."

Pierre Guillaume i ja żartujemy, że James Tubbs robił łuk dziennie i pił butelkę whisky dziennie - jakość łuku zależała wyłącznie od tego, który z nich skończył jako pierwszy!

To wspaniałe zdjęcie przedstawiające go w wieku 80 lat z pewnością wskazuje na nieco chaotyczną praktykę zawodową, kapelusz wygięty w kształt, a płaszcz i fulary sugerują kogoś, kto nie dba o to, jaki jest dzień tygodnia, czy wybiera się na ryby, czy na pogrzeb.

Ale wyrządzamy mu niesprawiedliwość i wiemy o tym. Faktem jest, że każdy, kto był w stanie wyprodukować tak niezwykłe łuki w ciągu 70 lat pracy, zasługuje na szacunek i podziw. Jego najlepsze łuki dorównują najlepszym łukom wykonanym przez dowolnego producenta w dowolnym czasie. Ich jakość gry jest wyjątkowa, głęboka i gładka, a jednocześnie pełna energii.

Łuk Tubbs jest również wyjątkowy pod względem wzornictwa i natychmiast rozpoznawalny - połączenie elegancji i użyteczności jest wyrazem wyjątkowego i świadomego umysłu.

Można śmiało powiedzieć, że niewielu producentów jest tak irytująco niekonsekwentnych jak Tubbs i zajęło mi sporo czasu, zanim otworzyłem oczy. Pierwszy tuzin, który wypróbowałem, był rodzajem biczowatych kijów, które Wm. Retford złośliwie opisuje jako dobre tylko dla "pokojówek z Mayfair". Te łuki są niezdolne do staccato i więdną nawet pod najmniejszym naciskiem. Znany jest również problem z rozchodzeniem się główki i żabki, jak mawiali starzy stolarze - większość ludzi nie zauważa tego, dopóki nie położy łuku płasko na stole.

Ale w pewnym momencie wpadł mi w ręce naprawdę świetny łuk i odkryłem, że to Tubbs. Od tego czasu jestem uzależniony i choć nie można udawać, że wszystkie są warte posiadania, te dobre są nie do pobicia. Patrząc wstecz na naszą sprzedaż w ciągu ostatnich kilku lat, nie jestem zaskoczony odkryciem, że sprzedaliśmy więcej łuków Tubbs niż jakiegokolwiek innego producenta.

W Internecie można znaleźć wiele informacji biograficznych na temat Jamesa Tubbsa i nie ma potrzeby, aby je ponownie przytaczać. Pomyślałem, że w tym artykule może być przydatne wskazanie niektórych cech Tubbsa i spekulowanie na temat inteligencji kierującej tymi niezwykłymi łukami.

********

Ewolucja kwintesencji smyczka Tubbsa zajęła trochę czasu. Widzimy jego cechy nawet we wcześniejszych pracach wykonanych dla jego ojca i Dodda, na przykład w bardzo cofniętym okuciu na żabce tego smyczka altówkowego Dodda.

Inne wczesne przykłady pokazują eksperymenty lub punkty stylu, które były stopniowo eliminowane, takie jak to pół-mocowanie Dodda na łuku wykonanym dla WE Hill około 1860 roku.

lub bardzo nietypowy kształt główki i wybór drewna w tym późniejszym WE Hill.

Tak więc klasyczny łuk Tubbsa wyłonił się w zwykłym procesie prób i błędów, udoskonalania i refleksji, które widzimy w pracy każdego producenta z długą karierą. Retford dobrze to podsumowuje: "Łuk Tubbs jest prostym produktem. Brakuje w nim głupich manier, a cały projekt jest całkowicie praktyczny i wydajny".

Wydajność, o której mówi Retford, dotyczy zarówno produkcji, jak i użytkowania. Doskonałym przykładem jest tuleja bez klina, którą można znaleźć w większości niezmodernizowanych łuków Tubbs ...

Jeśli jesteś przygotowany na przestrzeganie zasad, które narzuca ci Tubbs, łuk jest szybki i łatwy do ponownego włosowania. Ale jeśli jesteś trochę zadufany w sobie lub myślisz, że wiesz lepiej, będzie to całkowicie irytujące. Z tego powodu zdecydowana większość łuków Tubbs została "ulepszona", aby dostosować się do bardziej rozproszonego lub indywidualistycznego podejścia do rehairingu. Przeciętny absolwent szkoły VM nie lubi, gdy mówi mu się, ile włosów powinno zmieścić się na danym łuku...

Ludzie zakładają, że Tubbs był trudnym charakterem. Wiadomo, że lubił wypić drinka, przypuszcza się, że pokłócił się z Hillem i wiemy, że kiedy tylko miał okazję, zmieniał markę łuków WE Hill na własną Jas. Tubbs. Łącząc to z rygorem i dyscypliną w jego produkcji, łatwo wyobrazić sobie go jako drażliwego samotnika.

Osobiście uważam, że duży wpływ na niego musiała mieć sytuacja rodzinna. Był najstarszym z jedenaściorga dzieci, żyjącym w bardzo ubogim otoczeniu - musiał widzieć, że ograniczona przestrzeń, jaką miał na planecie, stopniowo wkraczała na innych. Być może to sprawiło, że był samowolny i być może dlatego wolał być sam w swojej własnej przestrzeni.

Philip Kass wskazuje, że 7 z rodzeństwa Tubbsów pracowało jako łucznicy, a około 1878 roku James musiał zmienić swoją markę z J. Tubbs na Jas. Tubbs, aby odróżnić swoją pracę od pracy swojego brata Johna, który odnosił sukcesy w Nowym Jorku.

Nietrudno wyobrazić sobie postać ewoluującą z tego wszystkiego, nieco kłującą, pragnącą, aby wszystko było "po prostu takie". Jego łuki z pewnością stały się bardziej opływowe i niezmienne w konstrukcji, a do połowy lat osiemdziesiątych XIX wieku łuk Tubbsa był całkowicie przewidywalny.

Kije są okrągłe, zazwyczaj barwione na ciemnobrązowo lub czarno. Lico jest srebrne, z nieco wysokim noskiem, aby umożliwić przypięcie lica z przodu - większość łuków Tubbs nadal ma oryginalne srebrne lico i jest tajemnicą, dlaczego inni producenci nie poszli w ich ślady. Żabka ma gładkie perłowe oko, a regulator (niezwykle długi, ale bardzo łatwy do uchwycenia) jest gładki srebrny.

Niektóre pozłacane łuki są niebarwione, aby pokazać jakość drewna, a są też rzeźbione metalowe łuki, często wykwintnie grawerowane, ale projekt jest osadzony w kamieniu. Oto piękna żabka z pozłacanego łuku, który bez wątpienia został wykonany na zamówienie...

W ostatnich dwóch dekadach życia zawodowego Tubbsa nie zaszły żadne znaczące zmiany w jego pracy, poza wyeliminowaniem perłowych oczu na rzecz zwykłej hebanowej żaby. Istnieją różne teorie na ten temat, słabnący wzrok lub inna niezdolność - wolę wierzyć, że Tubbs po prostu uznał oczy za zbędne i wolał patrzeć na obszar czarnego hebanu niż na głupi brokat!

Patrząc na ten późniejszy smyczek do altówki, nie mogę się nie zgodzić ...

A jednak musimy zająć się kwestią niekonsekwencji - dlaczego ktoś tak utalentowany wyprodukował również tak wiele okropnych łuków?

Można tylko powiedzieć, że te bicze są w dużej mierze ograniczone do lat 1880/90, kiedy jego praca była bardzo poszukiwana i dość wysoko wyceniana. Tubbs był rzemieślnikiem, zmotywowanym i zdyscyplinowanym pracownikiem o ogromnej wydajności, a nie cennym kreatywnym typem.

Mamy bardzo nowoczesną koncepcję lutników i smyczkarzy jako "artystów", upartych gigantów, którzy dążyli do swoich ideałów z bezwzględnością Beethovena. W rzeczywistości jednak chodziło raczej o stos pernambuco, dzienną produkcję do osiągnięcia i gęby do wykarmienia. Łagodniejszy łuk wykorzystywał słabsze drewno - nie marnuj, nie chciej - i takie łuki były idealne dla amatorskich dillettantów, którzy mogliby cieszyć się skrobaniem Schuberta w niedziele, ale którzy rzadko zapuszczali się poza pierwszą pozycję i woleliby siedzieć z tyłu, proszę, jeśli to w porządku?

Tubbs nie jest jedynym producentem, dla którego dobre było wrogiem dobrego - Dominique Peccatte, być może najbardziej ubóstwiany ze wszystkich francuskich producentów, produkował kije z drewna brazylijskiego, których nie życzyłbyś najgorszemu wrogowi. A Maline - nie każ mi zaczynać!

Dla mnie nie ma wątpliwości, że James Tubbs był jednym z największych. Jego smyczki altówkowe są wysublimowane i niezwykle cenione, a skrzypkowie, którzy wypróbują naprawdę dobrego Tubbsa, zwykle nie oglądają się za siebie. Kochamy Tubbsa i nie jesteśmy sami...

Artykuł Martina Swana, czerwiec 2019 r.